All You Need
In One Single
Theme.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat
Search here:

Nu de kop er af is was het vandaag al tijd voor mijn eerste internationale wedstrijd in Solingen (DE). Gisteren zijn we al afgereisd om zo in alle rust de voorbereidingen te kunnen treffen. Maar we konden vanochtend alsnog vroeg uit de veren omdat het parcours nog verkend moest worden.

Het parcours? Dat was zo eentje waar de ambulances onder aan de afdaling klaar staan om je af te voeren… Maar ja dat wist ik niet toen ik begon met verkennen. Eenmaal onderweg reed ik samen met een Duitse meneer. Hij reed alle B lijnen (chickenruns) en ik probeerde zoveel mogelijk de A lijnen te rijden. Zo kon ik mooi kijken welke lijn sneller was. Ik kreeg steeds meer plezier in dit rondje naarmate we verder het richting het dal reden. Drop-offs,  een rockgarden, wortels en rotsen. Tot we bij de beruchte afdaling kwamen. Toen moest ik wel even 2 keer slikken, stijl naar beneden met rotsen en ook nog eens zigzag tussen de bomen door. En dan waren ze ook nog eens de boel aan prepareren voor een ‘noodgeval’. Daarna volgde een lange klim terug naar de top (bijna 200 meter)  en nog wat bospassages. Als dat maar goed zou komen.

Het startveld kende vele nationaliteiten en zo’n 25 dames. Eenmaal gestart lag het tempo erg hoog, en was het lastig bijbenen. Maar zodra we in het bos kwamen merkte ik dat mijn techniek op sommige plekken toch wat verfijnder was als dat van anderen. Zo reed iedereen de rockgarden en besloot ik om de chickenrun te rijden die niet heel veel langzamer (misschien zelfs wel sneller) was. Gevolg was dat ik zo’n 4 dames inhaalde op dat punt. En ook op de lange klim wist ik wat dames in te halen. Maar toen kwam de man met de hamer in die eerste ronde bovenaan de klim… Hierdoor zakte ik steeds verder naar achter in het veld.

Ik was de bofkont die in elke post een verzorger had staan (waarvoor dank). Zo kon ik voldoende drinken en hopelijk weer in mijn ritme komen. Pas tegen het einde van de 2e ronde kwam ik weer wat in mijn ritme en kreeg ik mijn focus terug. Het afdalen ging zo ontzettend goed alleen die lange klim… Daar verloor ik het op. Ik heb mijn rondjes op mijn eigen tempo gereden. En in de laatste ronde kwam er nog een dame aan mij voorbij op de beruchte klim. Daarna finish, ontlading, teleurstelling en opluchting. Een 21e plek voor mij niet geheel wat ik voor ogen had.

Misschien kwam Solingen wel wat te vroeg. En misschien moet ik niet teveel van mijzelf verwachten. En trots zijn op het feit dat ik zonder schrammen gefinisht ben. De komende weken even geen wedstrijden maar trainen. Saalhausen is de eerstvolgende wedstrijd die op de kalender staat. Nog tijd genoeg om aan het klimmen te werken.

-X- Rachelle