All You Need
In One Single
Theme.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat
Search here:

We zijn een week verder, een week van bezinning want wauw. Afgelopen zondag was echt waanzinnig leuk! Maar ook het besef waar ik afgelopen jaar doorheen gewandeld ben. Soms probeer ik het nog aan Jor uit te leggen. Maar het is voor iemand die er zelf niet mee te maken heeft gehad zo ontzettend moeilijk om het te begrijpen. Je gaat door met je leven maar draagt enkele dagen per maand toch een zware rugzak met je mee. Een rugzak gevuld met het stukje onvermogen waar je gewoon niks aan kan doen. Maar waar op die dagen wel de nadruk op ligt.


”Toch blijft er een grens die niet overschreden moet worden. En soms kom ik er rakelings langs”

Paniek & angst

Helemaal herstellen is het ongrijpbare waar Jor en ik dagelijks tegenaan lopen. Veel spontane dingen zijn alweer mogelijk. Ik werk weer 32 uur en mijn belastbaarheid groeit met de dag. Toch blijft er een grens die niet overschreden moet worden. En soms kom ik er rakelings langs, door eigen toedoen weliswaar. Voordat ik echt begon met revalideren leefde ik met een lichaam wat ik niet durfde te vertrouwen. Het hoefde maar een tinteling, hoofdpijn of pijntje te zijn. En m’n lichaam schoot meteen in de paniek modus. Paniek voor herhaling, paniek voor een nieuwe opname, paniek omdat ik niet wist wat er aan de hand was. Het liefst lag ik dus ook de hele dag in bed want dat was mijn veilige haven. Alles buiten de slaapkamer bracht angst met zich mee…

Leven met een lichaam wat soms niet te vertrouwen is. Dat is wat NAH vaak met zich meebrengt. Vandaag ben je goed, ga je naar buiten met vrienden en morgen lig je kapot op bed omdat je net een stukje te ver gelopen hebt. Vandaag ben je vrolijk, morgen heb je depressieve buien. En nee, daar heb je zelf geen invloed op. Het enige wat je kan doen is er het beste van maken voor zover dat mogelijk is. De dagen met de zware rugzak voor lief nemen en te gaan doen wat je het liefste doet, voor mij is dat op de fiets stappen.

200 kilometer voor de Hersenstichting

Afgelopen zondag was die 200 kilometer dus niet zomaar een stukje fietsen. Het is 200 kilometer om meer aandacht te vragen voor hersenschuddingen en alles wat dat met zich meebrengt. Om geld op te halen voor meer onderzoek naar hersenletsel door een hersenschudding. Om aan te geven dat een hersenschudding niet onschuldig is en dat het dragen van een goede helm zo ontzettend belangrijk is.

”Als je erbij was dan weet je hoe tof het was”

De tocht zelf was een van de mooiste die ik ooit gereden heb. Niet vanwege de route of vanwege het mooie weer. Maar vanwege de sfeer die er de hele dag gehangen heeft. Een gevoel van collectiviteit. Lieve mensen die ik amper ken via sociale media die een stukje mee willen fietsen. Vrienden, familie en collega’s die een stuk mee rijden en dat allemaal om dat stukje bewustzijn te creëren. Eigenlijk is het met geen pen te beschrijven hoe mooi afgelopen zondag was. Als je erbij was dan weet je hoe tof het was. Voor jullie die er niet zijn geweest zeggen de foto’s hopelijk genoeg.

De hele dag hebben we met z’n allen (uiteraard op anderhalve meter) best wel hard door kunnen fietsen. Ik had verwacht dat we zouden finishen met een eindtijd van 11 uur maar na 9 uur waren we al binnen (pauzes niet meegerekend). Ik was fris, m’n hoofd stond er goed op en eten was het meest belangrijke die dag. We zeiden dat we elke lus wat rustiger aan gingen doen maar aan het einde van de rit gingen we elke lus juist een stukje harder. Alles viel afgelopen zondag op zijn plek.


Het zijn echt onzichtbare gevolgen

En afgelopen week kwam alles van vorig jaar voorbij fietsen. Aan de ene kant als afsluiting, aan de andere kant een stukje besef dat men vanaf de buitenkant echt niks ziet. Maar dat er vanbinnen zoveel gebeurt en dat kan niemand aan mij afzien. Het zijn allemaal processen, maar wat er niet meer is, is hulp. Geen artsen, psychologen, ergotherapeuten of maatschappelijk werkers die mij nu nog gaan helpen. Want je hebt ‘gerevalideerd’ en je bent ‘beter’. En dat is nou juist iets wat de vinger op de zere plek legt. Volledig herstellen zou een wonder zijn. En soms hulp nodig hebben is heel normaal en ik zou af en toe dolgraag nog even met een professional om tafel gaan. Alleen is het er gewoonweg niet omdat ook de zorg het vaak niet begrijpt, niet ziet of niet wil begrijpen. En precies daar is dat geld zo keihard voor nodig!

Als je nog niet gedoneerd hebt. Laat je dan nog even iets kleins achter? Dat kan hier

-X- Rachelle.